هنر دست
سوزندوزی؛ هندسهٔ رنگ بر پارچه
زنان جنوبشرق با نخهای سرخ و سبز و سیاه، بر پارچه هندسه میدوزند؛ سوزندوزی، ظریفترین و پرحوصلهترین هنر پهنهٔ مکران است.
زمینشناسی و منظره
در جادهٔ ساحلی چابهار به بریس، ناگهان منظره عوض میشود: تپههایی خاکستری و پرشیار، بیهیچ گیاهی، مثل امواج منجمدشده تا افق ادامه مییابند. مردم محلی به آنها «کوههای مینیاتوری» میگویند و گردشگران «کوههای مریخی». این منظره، یکی از شگفتترین چشماندازهای زمینشناختی ایران است.

این تپهها از رسوبهای رسی و ماسهای دریایی ساخته شدهاند که میلیونها سال پیش در کف دریا نشستهاند و سپس با بالاآمدن زمین، از آب بیرون آمدهاند. بارانهای موسمی که در تابستان از اقیانوس هند میرسند، بر این خاک نرم شیارهای عمیق کندهاند و باد، لبهها را تیز کرده است. نتیجه، منظرهای است که با هر باران کمی تغییر میکند.
کوههای مریخی درست در کنار دریا قرار دارند و در نقاطی، صخرههای ساحلی به دریا میریزند. سواحل صخرهای بریس و تنگ، با پرتگاههای بلند و آب فیروزهای، این پهنه را به مقصدی برای دوستداران طبیعت بدل کردهاند.
روستاهای ماهیگیری در پای این تپهها جای گرفتهاند؛ خانههایی ساده رو به دریا. مردمان این روستاها با دریا زندگی میکنند و کوهها را پسزمینهٔ همیشگی خود میدانند؛ منظرهای که برای مسافر شگفتانگیز است و برای ساکن، خانه.
کوههای مریخی یادآور آناند که پهنهٔ مکران، جایی است که زمین با زبان دیگری سخن میگوید؛ زبانی که مردمانش قرنهاست آن را فهمیدهاند.
روایتهای دیگر

هنر دست
زنان جنوبشرق با نخهای سرخ و سبز و سیاه، بر پارچه هندسه میدوزند؛ سوزندوزی، ظریفترین و پرحوصلهترین هنر پهنهٔ مکران است.

دریا و بندر
تنها بندر اقیانوسی ایران، جایی که موسم بارانی، جنگل حرا، تالاب صورتی و صخرههای عجیب کنار هم نشستهاند؛ چابهار پنجرهٔ ایران به دریای مکران است.