معماری پلکانی
پالنگان؛ پلههای سنگی بر دو سوی رود
در درهٔ تنگیور کردستان، خانههای سنگی پالنگان بر دو سوی رودخانه پلهپله بالا رفتهاند؛ روستایی که سنگ، آب و باغ گردو را به یک زندگی پیوند داده است.
پهنهٔ فرهنگی
زاگرس، ستون فقرات غرب ایران، سرزمین بلوطزارها و ایلراههایی است که هزاران سال کوچ را دیدهاند. اینجا موسیقی از کوه صدا میگیرد: از دفِ آیینی تا سرنایی که عروسی و سوگ را همراهی میکند؛ و دستبافتهها نقشهٔ زندگی عشایرند.

روایتها
یادداشتهایی از جایها، هنرها و آیینهای دامنههای زاگرس؛ هر یک با تصویری از همانجا.

معماری پلکانی
در درهٔ تنگیور کردستان، خانههای سنگی پالنگان بر دو سوی رودخانه پلهپله بالا رفتهاند؛ روستایی که سنگ، آب و باغ گردو را به یک زندگی پیوند داده است.

زیست کوچنشینی
هر سال دو بار، خانوادههای کوچنشین زاگرس با گلههایشان از گرمسیر به سردسیر و بازمیگردند؛ سفری از میان کوه و رود که یکی از کهنترین شیوههای زیست در این سرزمین است.

تاریخ و سنگ
قلعهای با دوازده برج بر تپهای در دل خرمآباد که از دوران ساسانی تا امروز، نگهبان دره بوده است؛ امروز موزهای است از زندگی مردمان لرستان.

سنگ و کلمه
در دامنهٔ کوهی در کرمانشاه، داریوش بزرگ فرمان داد داستان پادشاهیاش را به سه زبان بر سنگ بنویسند؛ کتیبهای که کلید خواندن خط میخی شد و امروز میراث جهانی است.
لایهٔ دانشنامهای
در این لایهٔ ژرف، مردمان پهنه را با نام و در بافتی علمی و محترمانه معرفی میکنیم؛ روایتها بر پیوندها تکیه دارند، نه فاصلهها.

مردمان این پهنه
کردها از اقوام کهن و اصیل ایرانیاند که در رشتهکوههای زاگرس و نواحی غربی کشور سکونت دارند و زبان کردی آنان از شاخهٔ زبانهای ایرانی غربی است. این مردم میراثدار فرهنگ و تمدن دیرینهٔ ایرانزمیناند و پیوندی ژرف با تاریخ، اساطیر و آیینهای باستانی این سرزمین دارند. کردها در دفاع از مرزها و سربلندی ایران در رویدادهای تاریخی نقشآفرین بودهاند و دلاوری و میهندوستی آنان زبانزد است. فرهنگ کردی با موسیقی حماسی، رقصهای گروهی پرشور و طبیعتدوستی شناخته میشود و جشن نوروز جایگاهی ویژه در میان آنان دارد. مردم کرد با حفظ زبان و آیینهای اصیل خود، بخش ارزشمندی از تنوع فرهنگی و وحدت ملی ایران را تشکیل میدهند.
کردها، فرزندان زاگرس، با زبانی از خانوادهٔ زبانهای ایرانی و آیین نوروز، حافظان زندهٔ ریشههای کهن ایراناند.

مردمان این پهنه
لرها از کهنترین اقوام ایرانیاند که در دامنههای جنوبی و مرکزی زاگرس میزیند و زبان لری آنان از شاخهٔ زبانهای ایرانی جنوبغربی و خویشاوند نزدیک فارسی است. این مردم پیوندی دیرینه با فرهنگ و تاریخ ایران دارند و در دورانهای گوناگون، از اتابکان لر تا روزگار معاصر، در صحنهٔ سیاسی و اجتماعی کشور حضور داشتهاند. زندگی عشایری و دامداری، میهماننوازی گرم و دلاوری از ویژگیهای شناختهشدهٔ مردم لر است. فرهنگ لری با موسیقی سوزناک، مویهها و سرناها، رقصهای دستهجمعی و آیینهای کهن پیوند خورده است. لرها با حفظ ارزشهای اصیل خود، نقشی ارزنده در پاسداری از وحدت ملی و میراث مشترک ایرانیان ایفا میکنند.
لرها با مویههای سوزناک و میهماننوازی گرم، روح کوچ و دلاوری دامنههای زاگرس را در فرهنگ ایران زنده نگاه داشتهاند.

مردمان این پهنه
بختیاریها از کهنترین و اصیلترین ایلهای ایراناند که در دامنههای زاگرس مرکزی زندگی میکنند و به گویش لری بختیاری، از شاخهٔ زبانهای ایرانی جنوبغربی، سخن میگویند. این ایل بزرگ از دو شاخهٔ هفتلنگ و چهارلنگ تشکیل شده و کوچ دشوار و حماسی آن از میان رودها و گذرگاههای کوهستانی، نمادی از سرسختی و پیوند انسان و طبیعت است. بختیاریها در تاریخ معاصر ایران، بهویژه در نهضت مشروطه و فتح تهران، نقشی برجسته و افتخارآمیز ایفا کردند و میهندوستی و دلاوری آنان در حافظهٔ ملی جای دارد. فرهنگ بختیاری با موسیقی حماسی، چوببازی، مویهها و آیینهای کهن پیوند خورده است. این مردم با حفظ ارزشهای ایلی و تعلق ژرف به میهن، بخش ماندگاری از هویت و میراث مشترک ایرانیاناند.
بختیاریها با کوچ حماسی از دل رودها و کوهها، سرسختی و میهندوستی را در حافظهٔ ملی ایران حک کردهاند.